Afgelopen weekend ben ik met mijn gezin, ouders, zusje en zwager een weekendje weg geweest. Wat mooi! Dat had dan weer te maken met mijn vijftigste verjaardag. Eigenlijk staat het hele jaar wel in het teken daarvan. Twee weken geleden een prachtig concert  meegemaakt, bij mij in de wagenloods, ook dat had er nog mee te maken, dat was echt een van de mooiste dagen van mijn leven.

Maar ja, na weekendjes weg komt weer de realiteit. Ik werd deze week op dinsdag namelijk geïnterviewd over het handelingsperspectief in de melkveehouderij. Oftewel zie ik nog mogelijkheden om melkveehouder te blijven. Eén van de opmerkingen die ik in dat interview maakte was: 'Ik ben veel gemotiveerder om boer te blijven dan dat de overheid gemotiveerd is mij weg te krijgen'. En dat is ook zo. Aan de andere kant heb ik ook gezegd dat als het voorgenomen Nederlandse stikstofplan ongewijzigd blijft, dan heb ik over 10 jaar geen koeien meer. Want dat betekent enorme investeringen voor 43 koeien. En dat is economische zelfmoord.

De volgende dag was er een pluimveesymposium. Dat ging over het perspectief van de pluimveehouderij. En dat is er, er is in ieder geval veel vraag naar eieren en pluimveevlees, en het ziet er naar uit dat dat de komende jaren ook niet anders wordt.

Maar dan, vergunningen, groeimogelijkheden, alles lijkt op drijfzand te zijn gebaseerd. En wat Nederland met de pluimveehouderij wil, horen we pas in 2027, want daar is nog geen duidelijkheid over.

En daar zit ik dan, net vijftig geworden, nagenietend van een prachtig feest en minstens zulke prachtige kado's. En absoluut niet bereid de handoek in de ring te gooien.