Onlangs stond ook bij ons het hakselen van de mais op de planning. Een drukke, maar mooie tijd. De mais moet op het juiste moment van het land en dat betekent wachten op de juiste omstandigheden. 

Voor de kinderen was het vooral een dag vol spanning. Ze hadden zich er enorm op verheugd om mee te mogen op de trekker. Urenlang werd er gewacht. Maar het liep anders dan gehoopt. De middag ging voorbij en uiteindelijk bleek dat er pas ’s avonds laat gestart kon worden. Met twee teleurgestelde gezichtjes bracht ik ze naar bed. ‘Zodra we gaan hakselen, maak ik jullie wakker,’ beloofde ik. 

En zogezegd, zo gedaan. 

Het bleek nog een hele klus om de twee slaapkoppen wakker te krijgen. Maar zodra het kwartje viel dat het écht zover was, sprongen ze hun bed uit. De slaap was meteen verdwenen. Enthousiast renden ze de trap af, klaar voor hun nachtelijke avontuur. 

Allebei mochten ze een rondje mee in de trekker. Grote ogen, een brede glimlach en volop genieten van de lichtjes in het donker. Daarna gingen ze, volledig voldaan, weer naar bed. Binnen no-time lagen ze weer als een blok te slapen. 

Misschien is dit wel één van de mooiste kanten van het boerenleven. Wat voor ons soms gewoon “werk” is, is voor onze kinderen een avontuur. Buiten zijn, de seizoenen beleven en van dichtbij meemaken waar het voer voor de koeien vandaan komt.

En ik hoop dat precies dat is waar boer en burger elkaar kunnen vinden: in de liefde voor het buitenleven, voor kinderen die mogen ontdekken en voor de kleine momenten die uiteindelijk de mooiste herinneringen worden.