Het is alweer bijna 50 jaar geleden dat wij in Zeijen woonden en dat de kinderen in mijn klas het over het Zeijer wiekie hadden. Hoewel ik er bijna dagelijks langskwam, moesten ze me uitleggen waar dat was. Vol ongeloof hoorde ik hen aan.

Wat ik van de weg af altijd meende te zien was een stortplaats voor grof vuil en witgoed. Geen wieke en ook geen uitnodigende plek. Maar daarachter bleek inderdaad een wieke, bijna dichtgegroeid en met een moeilijk begaanbaar pad over het dijkje ernaast. Wel kon je zelfs toen zien dat het ooit een prachtig plekje was geweest. Een nuttige open verbinding over Zeijerveld met de Drentsche Hoofdvaart. Een collega van mij vertelde dat ze er wel eens over naar Assen was geschaatst.

Deze zomer wandelden we met vrienden de Veentjesroute langs de Zeijer Wiek. Het is verbazend om te zien wat hier tot stand is gebracht. Een eerbetoon aan de natuur, dankzij het inzicht en de inzet van de Werkgroep Zeijer Wiek. En als kers op de taart kwamen we ook nog zomaar een van de werkers van het eerste uur tegen.
Een verloren gewaand gebied is in de loop der jaren in oude luister hersteld. De natuur en de mensen zijn jullie er heel dankbaar voor.

Clary Boomgaardt Kreeft