Tien uur richting vakantiebestemming, dat was het plan. Wie op een boerderij woont, weet dat een planning soms niet meer is dan een goed voornemen.

Het is al een hele tijd droog. Na een hete zondag kregen we een foto vanuit een luchtballon toegestuurd. Van bovenaf was het nog duidelijker dan vanaf de grond: het land kleurt droog, het gras groeit nauwelijks meer en teert weg in de brandende zon.

De koeien hebben we daarom al een paar dagen binnen. Er stond simpelweg te weinig goed gras om ze buiten voldoende te laten eten. De dag voor ons vertrek besloten we ook de kalveren en pinken naar binnen te halen.

En ja, daar baal je dan van. De auto staat klaar en in je hoofd ben je eigenlijk al onderweg. Toch is er geen discussie. De dieren zijn onze verantwoordelijkheid. Bovendien willen we de boerderij zo achterlaten dat degenen die tijdens onze vakantie voor de dieren zorgen niet hoeven te twijfelen: alles moet goed geregeld zijn.

Dus werd de ochtend voor vertrek toch een werkochtend met het hele gezin. Dieren ophalen, zorgen voor een goed ligbed en voldoende voer. Iedereen werkt mee en het loopt precies zoals bedacht. De aangepaste planning werkt gelukkig wél.

Dat is boeren. Je maakt plannen, maar kijkt voortdurend naar het weer, de grond en je dieren. Als de omstandigheden veranderen, verander je mee.

Juist daar wringt het soms met beleid. Veel regels zijn gebaseerd op modellen en gemiddelden. Die geven richting, maar de praktijk laat zich daar niet altijd in vangen. Deze droge zomer is geen gemiddelde zomer.

Een model berekent vooraf een uitkomst. Wij kijken iedere dag opnieuw wat er buiten werkelijk gebeurt. Goed werkbaar beleid zou die ruimte ook moeten geven.