Je ziet hem op dit moment echt overal. Langs de snelweg, in de bermen en helaas ook steeds vaker in onze weilanden: Jacobskruiskruid. Op het eerste gezicht een vrolijk geel bloemetje, maar voor boeren is het allesbehalve onschuldig.

Jacobskruiskruid is een inheemse plant die al heel lang in Nederland voorkomt. De laatste jaren lijkt hij zich echter razendsnel te verspreiden. Je ziet hem overal opduiken. Dat komt onder andere doordat de plant profiteert van het huidige bermbeheer, droge zomers en zich met duizenden zaadjes per plant gemakkelijk verspreidt.

Op onze boerderij is dat niet anders. Waar we een paar jaar geleden af en toe een plant zagen, moeten we nu flink aan de slag. Want hoewel koeien en paarden de plant in het weiland meestal laten staan vanwege de bittere smaak, ontstaat het gevaar zodra het gras wordt gemaaid en gedroogd. In hooi of kuilvoer herkennen dieren de plant niet meer, terwijl de giftige stoffen gewoon aanwezig blijven. Dat kan ernstige leverschade veroorzaken.

Dus is het werk aan de winkel. Met de kar achter de shovel rijden we het land in en gaan we op zoek naar de gele bloemen. De kunst is om Jacobskruiskruid met wortel en al uit de grond te trekken. Dat klinkt eenvoudig, maar de wortel zit vaak stevig vast. Laat je een stukje achter, dan is de kans groot dat de plant weer terugkomt.
Het is misschien geen leuke zomerklus, maar wel een belangrijke. We zorgen dat onze dieren veilig kunnen grazen en genieten van gezond kuilvoer in de winter.

Mocht je nou de komende tijd mensen gebukt in het land zien lopen, dan zijn ze waarschijnlijk niet opzoek naar een klavertje vier. Grote kans dat ze net als wij de strijd aangaan met het gele bloemetje.