Deze ochtend begin ik mijn dag met een rondje door het land. Onze koeien zijn hoogzwanger en kunnen elk moment gaan kalven.
Gisteren werd het eerste kalfje van het seizoen geboren: een prachtig bruin vaarskalfje.

Tijdens mijn ronde maak ik alvast een globale planning in mijn hoofd. We werken op de boerderij met een vaste weekplanning, maar iedereen die werkt met vee of met mensen weet dat geen dag ooit precies zo loopt als bedacht. Juist dat maakt het werk voor mij uitdagend en nooit saai.

Rustig loop ik verder en kom steeds dichter bij de koeien. Een aantal dames ligt er ontspannen bij, een groepje staat ernaast. Alles oogt kalm.
Ondertussen dwalen mijn gedachten af. Volgende week heb ik een weekje vakantie en dat vraagt altijd om extra voorbereiding. We hebben een geweldig team van medewerkers, stagiairs en vrijwilligers die alles moeiteloos overnemen, maar toch wil ik dat voor mijn gevoel alles goed geregeld is.

Terwijl ik stilsta bij een koe die loom haar herkauwt, besef ik dat zij daar helemaal niet mee bezig is. Ze doet gewoon wat ze moet doen, op haar moment. Geen planning, geen controle, geen zorgen over morgen.

Misschien is dat wel waar het om draait: loslaten. Vertrouwen op de mensen om je heen en accepteren dat niet alles maakbaar is.

Ik kijk nog eens over het land, haal diep adem en loop terug richting de boerderij. De dag zal vast weer anders lopen dan gedacht. En dat is precies goed. Met een glimlach op mijn gezicht.