Zaterdagavond: filmpje en niemand kijkt op de klok. Onze koe Riek staat op het punt om een kalfje te krijgen. Tussen het film kijken door gaat de aandacht steeds even naar buiten. Even kijken.

Zo halverwege de avond duurt het te lang. Een onderbuikgevoel, het is tijd voor actie.

De overall gaat aan. De boer onderzoekt. Ik kijk. Zie fronsen. ‘Bel de veearts maar,’ zegt hij. ‘Ik voel een voorpoot en een achterpoot – dit is een mysterie.’

De veearts neemt direct op. “Ik kom eraan,” zegt ze. Geen gedoe, geen twijfel. Gewoon: onderweg. De normale ligging van een kalf is met de kop tussen de voorpoten. Bij een stuitligging liggen de achterpoten in het bekken. En dan, net als hulp onderweg is, komt alles in beweging. Er gebeurt wat. Even later: twee voorpoten. Goed nieuws. Ik bel de veearts terug. “Volgens mij redt ze het zelf,” zeg ik, half opgelucht, half nog voorzichtig.

Nog terwijl ik praat, staat de boer achter Riek om te ondersteunen. Op het moment dat het kalf zich aandient, knapt de waterblaas. Met overtuiging. Met kracht. Met effect. Ik zie het gebeuren. Het gezicht van de boer en zijn overall, niet meer droog.

Ik schiet in de lach. Aan de andere kant van de lijn luistert de veearts mee. Dat helpt. Want hoe serieus het ook is, dit soort momenten vragen erom om even niet serieus te zijn. Geen gemopper, alleen een nat pak en een goed verhaal voor later.

Het kalfje is geboren, niet veel later wordt er nog een kalf geboren. Een tweeling is de verklaring van de normale geboorte én een stuitligging. Gelukkig met een goed resultaat: twee gezonde kalveren.   

De film is allang vergeten en dat het zaterdagavond is ook. Dit zijn de momenten om van te genieten.