Bijna acht jaar geleden kwam ik steeds vaker op de boerderij. Langzaam leerde ik steeds meer over het boerenleven en vooral over de koeien. Zelf ben ik niet op een boerderij opgegroeid, al waren sommige vriendinnen dat wel. Ik wist dus een beetje hoe het eraan toeging, maar de details waren voor mij nog onbekend.

In het begin keek ik de stal in en dacht ik: koeien zijn toch gewoon zwart met witte vlekken? De ene heeft wat meer wit, de andere wat meer zwart. Inmiddels weet ik wel beter.
Alle koeien dragen bij ons een halsband met een nummer. Daaraan is een systeem gekoppeld waarin je allerlei gegevens kunt zien, zoals hun leeftijd, melkproductie en dracht. Maar hoe vaker je tussen de koeien loopt, hoe meer je ontdekt. Iedere koe heeft haar eigen aftekening, herkenbare vlekken en karakter. Op een gegeven moment heb je dat nummer helemaal niet meer nodig. Je herkent ze gewoon aan hun kop of hun bijzondere tekening.

Dat ontdekte ik ook op een zaterdagavond, toen een koe hulp nodig had bij de geboorte van haar kalf. Ik mocht voor het eerst helpen. Er werd een gezond vaarskalfje geboren, een vrouwtje, dat naar mij werd vernoemd: Manon. Inmiddels is dat kalf uitgegroeid tot een koe en heeft ze zelf ook alweer een kalf gekregen. En zo lopen er ondertussen al vijf Manonnen in de stal rond. Niet allemaal zijn het vrouwtjes die naar mij vernoemd zijn, want soms wordt er natuurlijk ook een stierkalf geboren. De eerste Manon kreeg destijds net wat extra aandacht van mij en werd daardoor behoorlijk mak. Als ik de stal binnenkom, komt ze vaak even een knuffel halen. Of ze hoopt natuurlijk dat ik nog wat brokjes voor haar heb!

Acht jaar geleden zag ik vooral zwart-witte vlekken. Nu weet ik: achter iedere koe zit een eigen karakter en soms zelfs een bijzonder verhaal. En ja, ook op de boerderij heb je gewoon je favorieten.