Samen met mijn broers Teun en Bart heb ik al jaren een gemeenschappelijke App op onze telefoon. Het gebruik hiervan beperkt zich vaak dat we elkaar op de hoogte houden van nieuwsfeitjes, maar voornamelijk welke gemeenschappelijke kennis of familielid er is overleden. De aantallen lopen nogal op als je even terug scrolt. De recentste Zeijenaren die de revue passeerden waren Marchienus Ananias en Betsy Uiterwijk.  Prominente mensen met een grote staat van dienst binnen onze schoolkring, doch van een respectabele ouderdom. Op 24 mei stuurde broer Bart een appje “Henk Oostenbring is overleden, slagader geknapt”. Oeps, dat komt dan wel even binnen. Henkie zoals we hem hier in het dorp eigenlijk altijd noemden, was net zo oud als mij.

Op de kleuterschool leerde ik hem kennen, een goedlachs kereltje, die gemakkelijk contact met je zocht.  Aan de Askampstraat nr 7 was hij als zoon van Jan Oostenbring en Geesje Schadenberg op 12 februari 1964 ter wereld gekomen. Vader Jan, een rustige kalme man , die in het groen werkte en moeder Geesje, huisvrouw  in huize Oostenbring. Zij zorgde dat de heren er altijd keurig bij liepen. Lukas de oudere broer van Henkie, waar hij tegen opkeek, was wel zijn grote voorbeeld. Henkie hobbelde onder leiding van juf Scholten goed mee met de rest van de kleuterklas. Hij was behendig, snel en één van de besten met “zakdoekje leggen”. De kleuterschool werd dan ook succesvol afgerond.

In de eerste klas van de lagere school bleek dat onze Henk moeilijk mee kon komen met de rest. Juf Ellens, die ook nog eens zijn buurvrouw was, probeerde hem met allerlei middelen wat te leren. Ze had zelfs een doosje met centen en stuivers waarmee ze haar buurjongen de beginselen van het rekenen probeerde bij te brengen. Het bleek echter geen haalbare kaart en onze Henkie verhuisde naar een school in Assen. Hier voltooide hij zijn lagereschooltijd op zijn niveau en tempo. Hij bleef zich uiteraard wel manifesteren in het dorp, werd net als zijn leeftijdgenoten, lid van S.V.Z. Ook was hij veel te vinden bij Hendrik Pieters en Annie op de boerderij aan de Rheeërweg en bij Willem Emmens. Meegaan op de vrachtauto veevoer rondbrengen bij de boeren in de omtrek beleefde hij ook veel plezier aan.

Op de L.T.S .  kwamen we Henkie weer tegen. Hij zat in een klas waar  met name praktijkles werd gegeven. In de jaren die volgden ging hij net als de andere jeugd uit Zeijen na de schoolperiode aan het werk. Medewerker in de bouw bij werkvoorzieningschap Noordenveld. Henkie of Hendrik zoals moeder Geesje hem noemde had doch wel bijzondere kwaliteiten. Dit werd duidelijk toen hij in één keer zijn rijbewijs behaalde. Zenuwen tijdens het afrijden, zoals wij, kende hij eigenlijk niet. Hij was overtuigd van zijn kunnen, dit ook als keeper in ons roemruchte jeugdelftal.

Hier zie je Henkie op de foto in zijn kenmerkende blauwe tricot.  Henk was een grillige doelman. Met zijn atletische lichaam wist hij veelal haast onhoudbare schoten op doel te keren met mooie zweefduiken. Deze vreugdevolle momenten compenseerde hij dan soms zelf weer door een eenvoudige terugspeelbal van een verdediger tussen zijn benen door te laten glippen. Als er vrouwelijk schoon aan de kant stond te kijken kon hij ook uit de slof schieten. Hij wilde dan extra zijn kunsten vertonen wat dan ook wel eens uitmondde in een onbesuisde /mislukte actie. Vals spelen zag je hem eigenlijk niet doen, tot die ene keer dat hij werd weggeduwd door de tegenstander en hij hem pardoes een schop onder zijn kont gaf. De scheidsrechter moest hem hiervoor natuurlijk het veld uit sturen. Evert IJbema, naast hem op de foto trok Henk zijn shirt en zweterige handschoenen aan en vervolgde de wedstrijd als doelman. Ja, met Henkie in de gelederen kreeg het publiek wel altijd waar voor zijn geld.  

Wat hebben gelachen met elkaar toen hij op de jeugdsoos voor Sinterklaas speelde. Zijn secondanten, toen nog Zwarte Pieten geheten, hadden hem helemaal in verband gewikkeld. Op krukken lopend kwam hij de zaal binnen gestrompeld om ons te verassen met cadeautjes en entertainment.

Zelf woonde ik nog periode van tien jaar in Zeijen, jawel, tegen over Henk en zijn moeder. Vader Jan was inmiddels al overleden en grote broer Lucas was uitgevlogen. Geesje begon in die tijd met het ouder worden, de greep op Hendrik wat te verliezen. Hendrik, want daar wees ze mij nog wel eens op, was nu een grote kerel. Ik mocht hem geen Henkie meer noemen. Hij ging natuurlijk ook meer zijn eigen gang. Geesje verhuisde naar het bejaardenhuis in Assen en Henk vond een onderkomen in Norg waar al snel bleek dat een stabiel leven leiden, op eigen kracht, niet voor hem was weggelegd. Hij had toch wel iemand nodig, die over zijn schouder meekeek.  Een woongroep in Peest was een goed thuis voor hem. Hier had hij vertier en werd goed begeleid. De laatste jaren woonde hij in Veenhuizen waar ze de oude school hadden omgebouwd voor Henk en zijn metgezellen.

Zo nu en dan hoorde je van iemand uit Zeijen dat ze Henkie hadden gespot. Op de TT Camping, op bezoek bij het Drinking team Zeijen Peest. Of laatst nog te voetbal kijken bij S.V.Z tegen GOMOS en natijd nog even een pilsje happen bij Café Hingstman. Ook was nog te horen bij een muziekkwis  op Radio Noord. Hier kreeg hij 5 muziek kennisvragen voorgeschoteld waar hij moeilijk raad mee wist. Na vier foute antwoorden was de hoop gevestigd op de laatste vraag die luide: “Hoeveel nummer-één-hits de Beatles hadden gehad”. De speleider zei nog dat hij er drie mocht naast zitten. Henk gaf als antwoord “een hele koppel” Ja, hoor ik nog de man van Radio Noord zeggen, dit reken ik goed. Een mouwhemd en de dikke taorte liep hij wel mis.  Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar we krijgen hem er niet weer mee terug. Ik denk wel dat bijna iedereen met een glimlach terug  kijkt naar de tijd dat Henkie nog in ons midden was, ik tenminste wel.

Verdikkie jongens, als we nog een reunie willen organiseren met ons sterrenteam, moeten we daar niet te lang meer mee wachten.  De  tijd begint te dringen, even snel geteld, kunnen we nog net met 11 man een potje spelen, al denk ik dat niet iedereen meer een volle wedstrijd spelen aan kan. Misschien twee keer één kwartier en de derde helft wat langer maken is waarschijnlijk de uitkomst. “PLING”, een appje van broer Bart, het zal toch niet he!!? Nee, gelukkig dit keer een positief bericht. Hij stuurt een foto van de Scoebies op de hoofdtribune van de TT-baan, voor hun uit kijkend met uiteraard een pilsje in de hand. De tweeling van de Taarloseweg  zijn zo stilaan ook aanbeland in de herfst van een turbulent leven en kunnen daar ook nog van genieten. Ik hoop dat ook nog een poosje te kunnen, want zo zie je maar, niet iedereen word honderd.

Kees de Jong uit Ubbena.