Ik had afgelopen weekend een feestje van een stoppende boer. Niets ernstigs, hij had in de familie niemand die het over wilde nemen. Hij wilde eigenlijk wel van de druk af van het echt elke dag moeten. En hij had al jaren geleden bedacht dat dat in ieder geval voor zijn 60ste zou zijn. Het was een prachtig feest, alles netjes voor elkaar en ook de overnemende partij was aanwezig. En de stoppende boer was ook echt goed te pas. Ja, er zaten emoties, maar het was ook duidelijk een nieuw begin waar met veel enthousiasme aan begonnen werd. Door zowel de stopper als de overnemer. Dat vond ik erg mooi om te zien.

Maar ja, ik moest 16 kilometer in mijn eentje terug fietsen, dus dan kom je aan het denken. Ik heb nog geen idee of ik zelf een opvolger heb. En op zich zou ik ook niet heel graag alles nog 20 jaar in mijn eentje willen doen. Eigenlijk zijn er twee opties, zat ik mij te bedenken. Of verkopen aan familie, en dan zelf mooi nog jaren een beetje bijspringen, zoals mijn ouders doen. Of verkopen aan de hoogst biedende partij, de navelstreng in één keer doorsnijden en dan echt niet weten wat ik in hemelsnaam met mijn tijd aan moet. En alleen al de gedachte om mijn bedrijf te verkopen zorgde toch voor enige paniek.

En juist dat was wel heel erg fijn. Ik heb geen flauw idee wat de toekomst gaat brengen, en heel erg interessant is dat eigenlijk ook helemaal niet als je je opeens beseft dat je toch het leven leeft dat je blij maakt. En dat ik dan daadwerkelijk schrik van alleen al het idee om de boerderij te verkopen onderstreept dat nog meer.

Ik goa nog wal effen verdan.

(In het Drents betekent verdan doorgaan, verder gaan of vooruit. Het wordt veel gebruikt in uitdrukkingen zoals "wij gaon weer verdan" (we gaan weer verder) of als aansporing om op te schieten.)