“Ah nee! De kop is van mijn monstertulp gebroken.” In de pluktuin staat een meisje ietwat beteuterd te kijken, met een emmer vol zelfgeplukte tulpen in haar hand. Maar ‘de monstertulp’ is zojuist per ongeluk onthoofd. Het was nou net de mooiste tulp, die ze zelf vol trots geplukt had.

Ik moest lachen om het tafereeltje dat zich in de pluktuin voordeed. En al helemaal om de naam die het meisje de tulp gegeven had. Het voorval zelf was natuurlijk minder lachwekkend, dat begreep ik ook. Ik bekeek de tulp en begreep waarom ze hem de naam ‘monstertulp’ had gegeven. Het was een tulp met een grillige, groene knop.

Ik zet m’n roze kruiwagen aan de kant en struin het bedje waarlangs ik loop verder af, op zoek naar een monstertulp. Ja! Daar staat er nog een. “Deze krijg je van mij!” En ik overhandig de tulp aan de vrolijke plukster.

De pluktuin is leuk! Het is ieder jaar weer een ware trekpleister, voor toeristen maar ook zeker voor bezoekers uit de wijde omgeving en verder. Vele plukkers bezoeken de tuin. In goed vertrouwen laten we iedereen zelf plukken en afrekenen. Bij de ‘tulpenkraam’ kunnen de tulpen bij elkaar worden gebonden, er staan elastiekjes en je kunt er je zanderige handen wassen. Wanneer ik in de pluktuin ben, maak ik een praatje, leg ik dingen uit over de tulpenteelt, help ik een oude dame met plukken, raap ik afgedankte tulpjes bij elkaar, schiet ik een mooi plaatje voor wie daarom vraagt en.. is het genieten.

Op naar volgend jaar!