Laatst kletste ik in de gangen van de supermarkt met een moeder van school. Ze was graag voor dag en dauw op, een heerlijk moment om even rustig zonder kinderen op te starten. Nou wij vonden het allemaal wel prima om, wanneer de dag het toestaat iets langer te blijven liggen, even de wekker iets later. Zijn wij dan lui? Vroeg ik mezelf af. Op dat moment komt er een andere klant die in haakt op ons gesprek;’ Zo vroeg mogelijk opstaan, heerlijk’ roept ze. En op dat moment zie ik een mede boerin naar me kijken. Met de woorden: ‘die begrijpen er niks van’. Zie dacht ik, ik ben toch niet gek. Maar waarom voelt dit dan nu wel zo? Daar heb ik een poosje over na zitten denken. En de oorzaak van deze luiheid: Wintertijd. Zo’n periode waarbij het landwerk stil ligt. Op de boerderij ontstaat er een soort rust. Alle gewassen zijn uit de grond. Koning winter gaat zijn gang. De vrieskou zorgt voor het afsterven van achter gebleven vruchten. Tijdens de oogst blijft er soms her en der een biet of aardappel liggen. De groenbemester die in het najaar gezaaid wordt sterft door de winterkou af. Het verteren van de planten zorgt voor een beschermlaag voor de bodem tegen wind en regen. Het zorgt voor een goede structuur in de bodem en daardoor goed voor het bodemleven. En als het maar goed koud is, heeft de boer straks ook nog minder werk.  Nu de zon zich weer laat zien, de temperatuur stijgt lijkt het net of we uit winterslaap komen. Af en toe zie je weer een trekker rijden, ruik je de mest die weer naar het land wordt gebracht en voel je de energie. De wekker gaat weer vroeger en we beginnen weer een nieuw seizoen.