Het is begin februari, mijn zoon is jarig en ineens denk ik, de volgende keer dat ik jarig ben word ik 50. Ja, soms hakt het er toch even in, dit is het jaar dat ik 50 word. Gelukkig vind ik het tot nu toe minder erg dan 40, want toen dacht ik, dat ik met die leeftijd, het leven wel zou snappen. Het was toch een tegenvaller dat dat niet het geval was. Gelukkig denk ik dat nu zeker niet meer, het leven snappen is een illusie, maar een beetje minder chaos en iets beter omgaan met mijn emoties, die meestal toch wel hoog zitten, zou toch wel mooi zijn, zo na de vijftig.

Na het zingen en de kado's moet ik toch aan het werk. Het begint met de mini shovel, die start niet, ik heb iets te lang het lampje van de diesel genegeerd. Dan het voer maar met de hand aandrukken. Ik kom bij de waterbakken van de koeien, en zie dat één waterbak leeg is. En ik weet toch zeker dat ik dat prachtige rondpompsysteem aan heb staan. Maar ja, de knieperd in mij heeft het verwarmingselement van 2000 watt weer uitgezet toen het weer dooide. Dan is -6 en een smerig koude oosten wind toch teveel. Nou ja, 1 waterbak is toch weer beter dan geen waterbak, straks maar weer met de verfbrander rond dat helpt meestal wel.

Zo langzamerhand begint het toch wel door te sijpelen, ik ga echt niet meer veranderen. Soms leer ik van mijn fouten, maar maak met gemak dezelfde fout gewoon nog een keer. Maar, ik beleef het leven, met veel enthousiasme, positiviteit en met passie voor de dingen waar ik mee bezig ben. Op naar de toekomst!!!