Misschien herken je het wel: verdwaalde sokken die ineens op de gekste plekken opduiken. Soms een eenling, soms ineens weer met z’n tweeën. Of paperclips die je vindt waar je ze niet verwacht. Haarelastiekjes, pennen, elastiekjes… zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bij ons op de boerderij bestaat zo’n verschijnsel ook maar dan nét even anders. In bijna elk vertrek, en ook buiten op stal, kom je ze tegen: mooie gele, oranje, blauwe of zelfs witte touwtjes. De touwen die om onze hooi- en strobalen zitten.

We hebben er op de boerderij verschillende benamingen voor. Boerenbreigaren, pakkies touw en waarschijnlijk bestaan er nog meer namen, afhankelijk van wie je het vraagt.

En eerlijk is eerlijk: ze zijn gigantisch handig. We gebruiken ze eigenlijk overal voor. Oud papier vastbinden, snel even een hek vastzetten, halsters vlechten, een zak voer dichtmaken… en onze eigen kleine boertjes en boerinnetjes? Die binden er zonder moeite de kar mee vast aan de skelter.

Een paar weken terug hadden we drie slimme kalfjes. Zij zagen hun stal duidelijk als een heuse escape room en wisten met hun snuit het hekje los te krijgen. Wij dachten slim te zijn en knoopten er een strotouw omheen. Probleem opgelost dachten we..

Maar de kalfjes bleken ware experts.

De volgende ochtend, toen we de baanderdeur losdeden, stonden ze ons vol trots aan te kijken. Het was ze weer gelukt.

Superhandig dus, dat strotouw. Bijna voor alles.

Behalve dan om slimme kalfjes binnen te houden.

Maar ach misschien is dat ook wel de charme. Op de boerderij heb je nu eenmaal altijd iets dat je bij elkaar bindt… en iets anders dat zich er weer los van maakt.