Anderhalve week terug lag er, voor Nederlandse begrippen, een dik pak sneeuw. In zo’n witte wereld is het zoeken van witte schapen een stuk lastiger dan normaal. Zoals u wellicht weet uit mijn voorgaande columns, sluiten wij elke avond meerdere groepen schapen op in wolfwerende flexinetten. De meeste koppels schapen staan tegen het einde van de dag of bij de kooi, of op een standaardplekje. De groep van het Mantingerzand denkt daar anders over en trekt het gehele gebied door. En net als de wereld helemaal wit is, zijn wij vergeten de GPS‑tracker aan de lader te doen. Via deze GPS-tracker kunnen wij via een app zien waar de schapen zich bevinden en hoeven we niet te zoeken. Maar een lege GPS-tracker betekend dat we het hele gebied kunnen uitkammen.  

Op zo’n dag proberen we de werkzaamheden te verdelen. Frank sluit de andere koppels op en neemt de aanhanger vol hooi mee. Alle dieren krijgen hooi bijgevoerd zolang er sneeuw ligt. Ik neem onze zoon Teun in de draagzak, en twee honden, mee naar het Mantingerzand. Zo combineren we onze dagelijkse wandeling met een rondje schapen zoeken. Teun had schaapjes tellen niet eens nodig, want hij sliep al voordat we één schaap hadden gevonden.

Na een uurtje kriskras door het Mantingerzand te hebben gelopen, hebben we de schapen gevonden. Schapen drijven door de sneeuw is ook weer een uniek klusje. In een laag sneeuw is het lopen een stuk minder makkelijk en verkiezen ze hun standaardroute graag voor een exclusieve route dwars door het gebied. Kortom: dit betekende een extra rondje Mantingerzand en een flink gevulde stappenteller. Ondanks de extra stappen leverde de sneeuw wel prachtige plaatjes op.